De Laatste Stuiver Eefde | Monumentenfotograaf Leontine Lamers

“Dat doe ik noooooit meer!” waren de worden die ik uitsprak toen ik in 2013 mijn eerste boek maakte. Een boek over monumenten waar ik letterlijk een kijkje achter de deur ging nemen in de gemeente Brummen. Een hels karwei om 22 monumenten op zonnige momenten te fotograferen en dan ook nog te zorgen dat ze bij de teksten pasten die ik had laten schrijven.

Maar ohhh, wie mij een beetje kent weet dat als ik zeg dat ik iets nooooit meer doe, dat dat juist voer is voor meer. Want ja hoor, het bloed kroop waar het niet gaan kon en inmiddels acht jaar later heb ik totaal vijf boeken en vier tijdschriften op mijn naam staan en ben ik anno 2022 bezig met drie andere boeken waarvan de eerste in het voorjaar uitkomt.

Uitgeven is leuk

Inmiddels kan ik dus zeggen dat ik er enorm veel plezier in heb om boeken en tijdschriften te maken en uit te geven. Ik hou van boeken, ook al lees ik ze lang niet meer zo fanatiek als ik als kind deed. Toen wilde ik zelfs bibliothecaresse worden, omdat ik lezen zo leuk vond. Nee, veel lezen doe ik niet meer, zoveel andere dingen die mijn aandacht vragen, maar toch hou ik van boeken. Om naar te kijken en vast te houden.  Ze maken me hebberig als het onderwerp met aanspreekt.

Maar boeken maken me ook op een andere manier hebberig… Hebberig om ze te mogen maken. Om alle losse eindjes van foto’s en verhalen te ontrafelen, op volgorde te leggen en daar een (beeld)verhaal van te maken. Een prachtig eindresultaat in handen te hebben om anderen weer blij mee te maken. En wat is er nu leuker dan een ander blij maken?!?

Nieuwe ronde, nieuwe kansen

Omdat ik in de 27 jaar dat ik ondernemer ben mijn ondernemerschap steeds meer ben gaan omarmen heb ik besloten om dat uitgeven serieus op te gaan pakken. Niet alleen maar fotograferen, maar het complete plaatje geven, in de vorm van een boek of tijdschrift. Nieuwe ronde, nieuwe kansen dus. Omdat ik van nieuwe kansen hou en het een uitdaging vind dat tot een succes te brengen.

Maar bij een nieuw bedrijf hoort natuurlijk ook een nieuwe naam, zelfs een nieuwe organisatorische constructie! Het uitgeven van boeken en het fotograferen van monumenten gaat vallen nu onder de paraplu van Monument & Media. Een bedrijf waar alles past rond om monumenten en media. Natuurlijk fotografie, maar ook boeken, tijdschriften en maar wie weet ooit nog eens een podcast of lezingen geven. Zeg nooit, nooit ;-). De mogelijkheden zijn eindeloos. En dat is juist het leuke!

Uitgeven

Maar als het gaat om het onderdeel uitgeven, hoe ziet dat er dan uit, zul je misschien denken. Dat zal ik je vertellen. Zoals ik wel vaker de dingen in het leven nèt even anders doe, ga ik deze uitgeverij ook net even wat anders aanpakken dan de meeste uitgeverijen. Ik zal deels zelf initiatief nemen om boeken te maken, maar ik wil vooral mensen vinden die dat ook graag willen, maar geen idee hebben hoe dat aan te pakken. Ik stap dan in de rol van partner.  Of het nu gaat om een boek van je eigen, monumentale, huis – wat ik al een tijdje doe of een boek of tijdschrift met het verhaal van je huis of wijk. Dat maakt niet uit. Het gaat om jouw verhaal wat je aan de wereld wilt laten zien en vertellen. Samen gaan we dat boek of tijdschrift maken en ik help je bij de onderdelen waar je hulp bij nodig hebt.

Ik bied modules aan die je afkunt nemen. Module tekst, fotografie, opmaak, druk, marketing, financiering en uitgeven. Ik kan alles voor je regelen, maar ook onderdelen van het proces. Jij bepaalt welke delen ik voor je oppak. Heb je bijvoorbeeld al tekst, vormgeving en drukker? Maar nog geen fotograaf, financiering of uitgever? Geen probleem. Ik zorg voor de ontbrekende onderdelen. Als het om de financiering gaat help ik je de juiste paden te kiezen om het verhaal financieel rond te maken.

Samen maken wij dan het boek of tijdschrift op de manier zoals jij dat graag wilt. Ik denk met je mee en stuur bij als dat nodig is. Maar jij staat aan het roer. Dat geeft jou de vrijheid om het boek te maken wat je al zo lang wilde maken, maar nog niet lukte. Omdat je bijvoorbeeld geen uitgever kon vinden of geen idee had hoe dat aan te pakken.

Ik ben enthousiast. Ik hoop jij ook! Wil je meer weten? Bel of mail me! 

Binnenkort heeft Monument & Media een eigen website! Maar nog even geduld!

 

 

 

Recentelijk kreeg ik de opdracht om de restauratiewerkzaamheden aan de toren van de Oudekerk (67 meter hoogte) in Amsterdam te volgen. Het mooiste van het volgen van een proces is een soort ‘nulmeting’. De eerste foto’s voordat er überhaupt wat gerestaureerd wordt. “Léontine, je bent een LEFWIJF, met recht!” waren zo ongeveer de eerste woorden die ik dacht toen ik klaar was met fotograferen. Hoe ik daar zo bij kwam? Lees dan vooral verder.

LEFWIJF

Afgelopen jaar mocht ik samen met 49 andere vrouwen meeschrijven met het boek LEFWIJF onder leiding van Lucinda Douglas. Ik vond het een hele eer, maar had eigenlijk geen idee waarover ik zou moeten schrijven. Lef… ach ja, zelf vond ik mij nooit zo heel moedig. Ik deed toch gewoon mijn ding? Anderen dachten daar wel eens ander over, maar ik? Ach.. dat kan toch iedereen.. Vond ik. Totdat ik een telefoontje kreeg om vanuit een hoogwerker foto’s te maken van het pand Spaarndam in Amsterdam. Ik zei gelijk ‘ja’ tegen de opdracht, maar onderweg naar Amsterdam dacht ik “waar ben ik aan begonnen”. Steigers beklimmen vond ik nooit zo’n probleem, maar zo’n wiebelende hoogwerker, doodeng als ik heel eerlijk was! Maar goed, ik wilde mij niet laten kennen en dacht: oké Léontine, je kunt dit. Dit doen is lef hebben! Het overwinnen van die angst was voor mij de inspiratie voor mijn verhaal in LEFWIJF. Helemaal toen bleek dat ik het helemaal niet eng vond! Ik genoot van het uitzicht en het prachtige pand op “ooghoogte” te kunnen bekijken en te fotograferen.

Spaarndam Gele blok Michel de Klerk Amsterdam

 

De volgende uitdaging

Tja en toen kwam dus de klus om de werkzaamheden van de Oudekerktoren te fotograferen. Ik wist dat ik een steiger op moest, maar ik dacht: “appeltje-eitje, been there done that…” Totdat ik door een bouwvakker naar het hoogste punt van de lift was gebracht en bleek dat ik nog een bouwlaag of 10 moest klimmen. En klimmen betekent ladder op, overstappen naar de steiger, omdraaien voor de volgende ladder en zo naar de volgende bouwlaag. Mijn rugzak wil niet altijd soepel door de opening van de ladder op de steiger. Dus dat betekende: meenemen wat ik nodig had en rugzak laten staan. Bang voor jatten was ik dan weer niet. Op deze hoogte kwam geen hond. Die was in ieder geval veilig!

Dus met camera om mijn nek en reserve accu in mijn broekzak klom ik de ladders omhoog, laag voor laag. En hoewel ik steigers meestal niet eng vind, vond ik deze best spannend. Dus met mijn focus op de steigerbuizen en vooral niet op de ruimte daar achter klom ik rustig aan verder. Hoogte kan duizelig maken. Bang voor springen ben ik niet. Wel voor vallen. Daarnaast: op een hoogte als dit beweegt een steiger een beetje. Dat moet ook, anders breekt ie juist af. Dat weet mijn hoofd wel, maar uiteindelijk op 67 meter hoogte voelde dat nog niet helemaal vertrouwd.

Maar goed, het leuke van klimmen is altijd de beloning als je boven bent. En ja. Wat een prachtig uitzicht over Amsterdam! Op de foto bovenin dit verhaal staat de toren die ik zag, niet waar ik op stond, maar kon ik het toch niet laten om een foto te maken. Een unieke kans om oog in oog te staan met de Zuiderkerktoren en de stad van deze hoogte te zien.

Bouwlaag voor bouwlaag fotograferend daalde ik langzaam de toren weer af naar beneden. Dit keer alle bouwlagen, want langs de hele toren zijn er plekken waar er aan gewerkt wordt. En dat moest juist op de foto.

Eenmaal beneden dacht ik: “Léontine, je bent een LEFWIJF!” Toegeven.. dit van mijzelf zeggen vind ik niet altijd makkelijk. “Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.” zit heel duidelijk in onze cultuur gebakken. Ook ik heb daar ‘last’ van. Je bent al gauw een opschepper. En dat is het laatste wat je wilt zijn. Jezelf kleiner maken dan je bent is dan eerder regel dan ‘normaal’.

Het uitzicht was prachtig. Terug op de grond was ook fijn.

Internationale vrouwendag

Ik schrijf dit verhaal niet zomaar op deze dag. Op de dag van publiceren is het internationale vrouwendag. Een dag waarop ik een shout out wil doen naar alle vrouwen die de neiging hebben om te zeggen: “och, dat valt wel mee, dat kan iedereen toch.. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg” Jezelf kleiner maken hebben we massaal een handje van. Het is niet nodig dames. Je mag er zijn! Ieder mens heeft zijn of haar waarde. Jij dus ook! En wees daar trots op. Promoveer je zelf tot LEFWIJF of Powervrouw, welke term je er aan geeft maakt niet uit. Maar zet jezelf in het zonnetje!

Om deze dag te vieren heb ik de boeken LEFWIJF en Powervrouwen in beeld de hele week (8 tot 15 maart 2021) in de aanbieding. En als je het boek Powervrouwen in beeld koopt, steun je gelijk een goed doel! Wat wil je nog meer? Je leest er meer over op de website.

Oh ja, en voor diegene die vindt dat internationale vrouwendag een achterhaalt fenomeen is, vooral in Nederland, lees dan vooral dit artikel. 

 

“Nou, daar sta je dan, alleen maar dan. T’rug bij af, t’rug naar start, onverwacht. Had je dit bedacht?” zingt de Nijmeegse zanger en schrijver Dirk-Wim in’t Hof. Een couplet dat mij erg aanspreekt op dit moment en met name de laatste zin in dit couplet: “Kijk niet terug als je wilt weten wat voor je staat”

Keek ik vorige week vanuit kantoor over de velden in Leuvenheim in de gemeente Brummen, vanaf nu zie ik fietsers, voetgangers en auto’s onderweg van en naar Gorssel of Zutphen.

Ja, dat lees je goed. Ik ben verhuisd. Maar niet met man en kinderen, maar alleen. Na ruim 18 jaar trok ik de stekker uit mijn huwelijk.

Maar waarom dan? Zul je je afvagen…

Goede vraag. Ik kan daar van alles overzeggen en hoewel ik dat naar vrienden en familie wel doe, laat ik dat hier achterwege. Ik vind het weinig respectvol naar de vader van mijn kinderen om dit zo open en bloot digitaal te zetten. Eén ding kan ik er wel over zeggen, en voor mij is dit het belangrijkste: het gevoel van liefde die ik voor een partner wil hebben was voor mij voorbij. Dit wil niet zeggen dat ik niet meer om hem geef. Zeker niet. Ik vind hem nog steeds een hele lieve en aardige man. Maar afgelopen jaren ben ik erg veranderd, onze wegen gingen steeds verder uit elkaar. Zonder dat we het in de gaten hadden groeiden we uit elkaar. Ondanks verschillende lijmpogingen was het voor mij te laat. Enorm spijtig, maar zo gaat dat soms.

Dankbaar

Dankbaar ben ik wel; dankbaar voor de vele jaren die we samen hadden. Ook ben ik dankbaar voor de twee prachtige kinderen die we kregen. Heel dankbaar ben ik voor de ruimte die hij me gaf om mijn ding te doen en mijn ambitie ruimte te geven, hoewel dat voor hem niet altijd makkelijk was. Dankbaar ben ik ook hoe we, ondanks de pijn, uit elkaar gaan als een goed lopend team deden. Het ging vlot en in harmonie.

Andere naam

Heel praktisch, het zal voor velen even wennen zijn. Ruim 18 jaar droeg ik een dubbele naam die voor velen eindigden bij Van Geffen, nu ga ik weer verder met de achternaam die ik bij mijn geboorte van mijn vader kreeg: Lamers. Zo ben ik geboren en zo zal ik, over hopelijk hele lange tijd, sterven.

Ander adres

Leuk om te weten is dat ik weliswaar wederom kantoor hou in een oud huis. Was mijn vorige adres in Leuvenheim uit 1920, dit pand De Laatste Stuiver in Eefde stamt volgens een gevelsteen uit 1845. Het stond in de omgeving bekend als restaurant vlak aan de, toen, doorgaande weg Zutphen – Deventer. Sinds wanneer dit pand geen restaurant meer is weet ik niet, wie weet ontdek ik dat nog eens.

Voor de duidelijkheid. Ik zit onderin bij de serre. Niet dat je denkt dat ik het hele pand heb. Daarvoor moet ik nog even sparen 😉

Voor nu kijk ik vooruit, nieuwsgierig wat de toekomst mij gaat brengen vanuit mijn nieuwe kantoor in Eefde. Voor mij kan 2021 niet snel genoeg beginnen..

 

De Laatste Stuiver Eefde | Monumentenfotograaf Léontine Lamers

 

"Details zijn wat een monument uniek maakt"
Fotoalbum Monumenten bewoners

Bent u bewoner van een monument of karakteristiek huis?

U woont op een prachtige plek in een oud, monumentaal, of karakteristiek huis, in welke vorm dan

Ja dat ben ik!

Bent u een vakman of vakvrouw?

Fotografie speciaal voor vakmensen. Is dat nodig? Ja, dat is nodig.

Prachtige monumentale

Ja dat ben ik!

Portfolio

Van kasteel tot sociale woningbouw, van strak in de verf tot vol in de steigers.
U vindt de beelden die ik maakte in mijn portfoliomap.

Aventurijn Loenen | De Vos Architecten
Aventurijn, school in Loenen
Andrieskerk Amerongen | Monumentenfotograaf Leontine Lamers
Andrieskerk Amerongen
Binnenhof Den Haag | Monumentenfotograaf
Monumenten Den Haag
Marechaussee Museum Buren | Monumentenfotograaf
Vestingstad Buren en omgeving
Bekijk portfolio
Bekijk publicaties