Verhuizing Eefde-Veenendaal

Zingt: “Daar gaat ze”

Dat kan je wel zeggen! Na 48 jaar in “het oosten” gewoond te hebben, ben ik weer terug naar het midden van het land. Levensfase 2.0 is loading!

Totaal woonde ik, in twee periodes, zo’n 30 jaar rondom Zutphen. Vanuit oostelijke, westelijke en zuidelijke richting heb ik deze prachtige stad regelmatig bezocht. Ik heb er nooit gewoond, maar zat er wel op de middelbare school. Tussendoor woonde ik 18 jaar in Enschede. Zo kom ik aan 48 jaar “Oosten”.

Veenendaal?

Per 1 augustus 2023 woon en werk ik vanuit Veenendaal. Als ik dit afgelopen maanden aan mensen vertelde waren ze hoogst verbaast, wat moet je nu in Veenendaal?

Toegeven, als Zutphen je referentiekader is, is Veenendaal als stad, qua sfeer een oude gebouwen even wennen. Alles is er en het is praktisch en het heeft een prachtig Stadsstrand en goed Filmhuis.

Daarnaast heeft Veenendaal een prachtige omgeving. Ik hou van het heuvelachtige landschap van de Grebbeberg en de Utrechtse Heuvelrug. Aan de andere kant de Rijn (toegeven, de IJssel vind ik net iets mooier.. ) en qua fietsvriendelijkheid hebben ze er zelfs een prijs mee gewonnen. Voor iemand, zoals ik, die korte afstanden graag op de fiets doet, een walhalla!

Qua ligging is Veenendaal voor mijn werk heel handig. In een uur ben ik een groot deel van Nederland door. Oost, west, noord en zuid, het is voor een groot deel, binnen een uur bereikbaar en dus net wat dichter bij van Eefde.

Er is maar één reden doorslaggevend

Maar dit zou allemaal er niet toe doen als de belangrijkste reden er niet zou zijn, namelijk de liefde!

Na mijn scheiding bijna 3 jaar geleden kwam ik, weer, in contact met een dierbare vriend van lang geleden, die ik kende van de kleuterschool in Bilthoven. In die tijd waren we dikke maatjes. Na mijn verhuizing naar Wichmond, bij Zutphen, werd ons contact in de loop der jaren minder, maar een dun lijntje liep er altijd. Hij, zelf ook net gescheiden, las mijn blog over mijn scheiding en stuurde mij een appje. Hoogste tijd om bij te praten!

De rest is geschiedenis en nu wonen we samen en stappen in het huwelijksbootje. Het klinkt allemaal heel vlot. Maar als 4-5 jarige had ik al bedacht dat ik met hem wilde trouwen. Ik heb 48 jaar moeten wachten, hoogste tijd dus! 🙂

Wonen en werken apart

Wat voor mij verder heel bijzonder is, dat ik met deze verhuizing voor het eerst als fotograaf wonen en werken scheidt. Dit betekent dat Monumentenfotograaf/Monument en Media nu een kantoor heeft in De Sigarenfabriek (voormalig Ritmeester). Het pand is een gemeentemonument. Kortom, ik ben helemaal op mijn plek!

Diep in mijn hart ben ik eigenlijk een Sissi-meisje. Dit leven te kunnen beginnen is als een sprookje. Daarom eindig ik dit blog met: we leefden nog lang en gelukkig!

 

 

 

 

 

Stel je voor: een druilerige zondagmiddag waarop je graag naar buiten wilt, maar dat niet doet omdat het te winderig en vooral te regenachtig is. Je wilt graag eens wat anders wilt doen dan tv kijken en de krant is al uit. Iets samen door met je geliefden. Maar wat?

Hoe leuk is het om samen met hen mooie herinneringen op te halen? Maar waar begin je? Plompverloren verhalen vertellen doet je gek genoeg niet. Je hebt een aanleiding nodig. Een beeld dat herinneringen oproept. Of nog beter, een fotoalbum van je huis bijvoorbeeld. Zodra je de foto’s ziet komen de verhalen. Leuke verhalen, spannende verhalen, hilarische verhalen en soms droevige verhalen.

“Weet je nog?” Zal de meest gestelde vraag zijn. De rest vult aan en heeft nog meer anekdotes. Je vertelt en luistert. Verhalen met een lach en een traan, maar het belangrijkste is, het zijn jullie verhalen! Dat is het mooie van foto’s. Niet alleen vertellen ze zelf een verhaal, jij vult het verhaal aan en deelt dit met je geliefden. Hoe leuk is dat?

En weet je wat nóg leuker is, jouw huis heeft ook een verhaal. Zeker als je een huis hebt dat ouder is dan je zelf bent. Je bent niet de eerste bewoner en zult ook zeker de laatste niet zijn. Je bent een passant in de tijd. Als je dat verhaal kunt toevoegen aan je boek, heb je een compleet verhaal. In woord en beeld.

Wil je meer weten? Hoe dat in zijn werk gaat? Ik hoor het graag! 

Je kunt ook eerst hier kijken: Bent u bewoner van een monument of karakteristiek huis?

 

“Nou, daar sta je dan, alleen maar dan. T’rug bij af, t’rug naar start, onverwacht. Had je dit bedacht?” zingt de Nijmeegse zanger en schrijver Dirk-Wim in’t Hof. Een couplet dat mij erg aanspreekt op dit moment en met name de laatste zin in dit couplet: “Kijk niet terug als je wilt weten wat voor je staat”

Keek ik vorige week vanuit kantoor over de velden in Leuvenheim in de gemeente Brummen, vanaf nu zie ik fietsers, voetgangers en auto’s onderweg van en naar Gorssel of Zutphen.

Ja, dat lees je goed. Ik ben verhuisd. Maar niet met man en kinderen, maar alleen. Na ruim 18 jaar trok ik de stekker uit mijn huwelijk.

Maar waarom dan? Zul je je afvagen…

Goede vraag. Ik kan daar van alles overzeggen en hoewel ik dat naar vrienden en familie wel doe, laat ik dat hier achterwege. Ik vind het weinig respectvol naar de vader van mijn kinderen om dit zo open en bloot digitaal te zetten. Eén ding kan ik er wel over zeggen, en voor mij is dit het belangrijkste: het gevoel van liefde die ik voor een partner wil hebben was voor mij voorbij. Dit wil niet zeggen dat ik niet meer om hem geef. Zeker niet. Ik vind hem nog steeds een hele lieve en aardige man. Maar afgelopen jaren ben ik erg veranderd, onze wegen gingen steeds verder uit elkaar. Zonder dat we het in de gaten hadden groeiden we uit elkaar. Ondanks verschillende lijmpogingen was het voor mij te laat. Enorm spijtig, maar zo gaat dat soms.

Dankbaar

Dankbaar ben ik wel; dankbaar voor de vele jaren die we samen hadden. Ook ben ik dankbaar voor de twee prachtige kinderen die we kregen. Heel dankbaar ben ik voor de ruimte die hij me gaf om mijn ding te doen en mijn ambitie ruimte te geven, hoewel dat voor hem niet altijd makkelijk was. Dankbaar ben ik ook hoe we, ondanks de pijn, uit elkaar gaan als een goed lopend team deden. Het ging vlot en in harmonie.

Andere naam

Heel praktisch, het zal voor velen even wennen zijn. Ruim 18 jaar droeg ik een dubbele naam die voor velen eindigden bij Van Geffen, nu ga ik weer verder met de achternaam die ik bij mijn geboorte van mijn vader kreeg: Lamers. Zo ben ik geboren en zo zal ik, over hopelijk hele lange tijd, sterven.

Ander adres

Leuk om te weten is dat ik weliswaar wederom kantoor hou in een oud huis. Was mijn vorige adres in Leuvenheim uit 1920, dit pand De Laatste Stuiver in Eefde stamt volgens een gevelsteen uit 1845. Het stond in de omgeving bekend als restaurant vlak aan de, toen, doorgaande weg Zutphen – Deventer. Sinds wanneer dit pand geen restaurant meer is weet ik niet, wie weet ontdek ik dat nog eens.

Voor de duidelijkheid. Ik zit onderin bij de serre. Niet dat je denkt dat ik het hele pand heb. Daarvoor moet ik nog even sparen 😉

Voor nu kijk ik vooruit, nieuwsgierig wat de toekomst mij gaat brengen vanuit mijn nieuwe kantoor in Eefde. Voor mij kan 2021 niet snel genoeg beginnen..

 

De Laatste Stuiver Eefde | Monumentenfotograaf Léontine Lamers

 

"Details zijn wat een monument uniek maakt"
Fotoalbum Monumenten bewoners

Bent u bewoner van een monument of karakteristiek huis?

U woont op een prachtige plek in een oud, monumentaal, of karakteristiek huis, in welke vorm dan

Ja dat ben ik!

Bent u een vakman of vakvrouw?

Fotografie speciaal voor vakmensen. Is dat nodig? Ja, dat is nodig.

Prachtige monumentale

Ja dat ben ik!

Portfolio

Van kasteel tot sociale woningbouw, van strak in de verf tot vol in de steigers.
U vindt de beelden die ik maakte in mijn portfoliomap.

Waalse kerk Amsterdam | Monumentenfotograaf Leontine Lamers
Waalse Kerk
Zuiderzeemuseum Enkhuizen
Aventurijn Loenen | De Vos Architecten
Aventurijn, school in Loenen
Andrieskerk Amerongen | Monumentenfotograaf Leontine Lamers
Andrieskerk Amerongen
Bekijk portfolio
Bekijk publicaties